додому Entertainment Muziek Max Reger: de laatste reus van de 19e-eeuwse traditie

Max Reger: de laatste reus van de 19e-eeuwse traditie

Max Reger was een natuurkracht. Geboren in Brand, Beieren, in 1873, droeg hij het gewicht van de 19e-eeuwse muzikale tradities mee naar de 20e eeuw. Hij stierf jong, in Leipzig, in 1916. Maar vóór zijn dood deed hij iets zeldzaams. Hij hield oude vormen levend. Hij kopieerde ze niet zomaar. Hij liet ze ademen.

De meeste mensen herinneren zich hem vanwege zijn orgelmuziek. Het was dicht. Complex. Barok van structuur, maar modern van geest. Hij was een van de laatste componisten die de negentiende eeuw niet als een dood tijdperk behandelde, maar als een levende taal.

De lange weg naar München

Regers pad was niet recht. Hij studeerde al vroeg in Weiden. Toen kwam Bayreuth in 1888. Hij hoorde Wagners Die Meistersinger en Parsifal. Iedereen verwacht dat dit hem definieert. Dat gebeurde niet. De Wagneriaanse invloed op zijn eigenlijke muziek was van korte duur. Hij liep er snel voorbij.

Tussen 1890 en 1893 stuiterde hij tussen Sondershausen en Wiesbaden. Hij gaf pianoles. Hij gaf orgelles. Hij gaf theorie. Het was slijpwerk. Maar het legde zijn basis.

Dit was ook toen hij Ferruccio Busoni ontmoette. En de organist Straube. Straube heeft iets belangrijks gedaan. Hij introduceerde de orgelmuziek van Reger in een bredere kring. Opeens luisterden mensen.

In 1901 was Reger in München. Hij werd gevestigd als componist. Een pianist. Een leraar. Het was niet gemakkelijk. Velen waren tegen zijn methoden. Ze noemden hem te traditioneel. Of te complex. Het maakte hem niet uit. Hij bleef werken.

Professor van de oude manieren

In 1907 nam hij een grote baan aan. Professor compositie aan het conservatorium van Leipzig. Muzikaal leider aan de Universiteit van Leipzig. De academische wereld heeft de muziek eindelijk ingehaald.

Vervolgens voegde hij in 1911 nog een titel toe. Dirigent van het hoforkest te Meiningen. Hij deed het allemaal. Componeren. Onderwijs. Leidend.

Zijn productie was enorm. Ja, de orgelwerken zijn de hoofdacts. Maar kijk eens naar de rest.

  • Orkestwerken: De Böcklin Suite. De Variaties en Fuga op een thema van Mozart. De Suite in de Oude Stijl.
  • Variaties: Op thema’s van Beethoven en Hiller.
  • Kamermuziek: Een pianoconcert. Sonates voor onbegeleide viool. Drie suites voor altviool solo.

De orgelstukken zijn specifiek. Luister naar de fantasie op Ein feste Burg. Of Phantasie und Fuge über B-A-C-H. Daar zit de fantasie op het koraal * Wachet auf! ruft uns die Stimme. En de Sonate in F Sharp Minor*.

Koorwerken. Liedjes. Ze delen allemaal hetzelfde DNA. Contrapunt. Dikte. Een weigering om te vereenvoudigen.

Wie heeft hij beïnvloed?

Reger schreef niet alleen muziek. Hij veranderde de manier waarop anderen het schreven.

Arthur Honegger luisterde. Paul Hindemith luisterde. Ze namen zijn complexe texturen en duwden ze naar voren

Exit mobile version