Hij was een elektricien wiens visie veel verder reikte dan elektrische draden. Oskar von Miller verplaatste niet alleen elektronen. Hij bouwde een industrie op. Miller, geboren in 1855 in München, probeerde zijn hele leven Duitsland zover te krijgen dat hij elektriciteit ging gebruiken in een tijd waarin een groot deel van de wereld nog steeds in het duister tastte. Hij stierf daar in 1934 en liet een erfenis achter die steden van energie voorziet en miljoenen heeft opgeleid.
De eerste vonk van Duitsland
Het verhaal begint eigenlijk in 1882. Miller was gastheer van de elektrische beurs in München. Dit is de eerste in zijn soort in Duitsland en we verklaren luid en duidelijk dat de toekomst elektrisch is. Tijdens dit evenement deed hij iets dat de menigte schokte. Hij transporteerde elektriciteit langs 35 mijl draad. Dat is 57 kilometer. Destijds was dit een duizelingwekkende afstand.
Dit succes is meer dan alleen maar opscheppen. Dit gaat over infrastructuur. In 1883 werkte Miller samen met Emil Rathenau. Ze richtten de Duitse Edison Company op. Deze organisatie werd uiteindelijk de Allgemeine Elektricitäts Gesellschaft (AEG). Het bedrijf installeerde het eerste elektrische systeem van Duitsland. Miller ontwierp zelf de eerste centrale energiecentrale van Berlijn. Hij heeft het niet alleen over macht. Hij bouwt een elektriciteitsnet.
Hogedrukdoorbraak
In 1891 vond er een waarlijk mondiaal moment plaats. Miller is technisch directeur van de Frankfurt Electric Fair. Hij moest bewijzen dat wisselstroom (AC) energie efficiënt over lange afstanden kon overbrengen. Daarom creëerde hij een kabel die bestand was tegen 25.000 volt. Hij liep 112 kilometer. Dat is 180 kilometer.
De hele wereld kijkt mee. Het werkte. Deze demonstratie toonde aan dat wisselstroom een haalbare manier is om grote gebieden van stroom te voorzien. Het verandert het paradigma.
Dit is ook waar zijn interesse in waterkracht wortel schoot. Miller drong aan op de ontwikkeling van waterkrachtcentrales in Beieren. Hij zag rivieren niet alleen als landschap, maar ook als drijvende kracht. Hij zette de waterstromen om in bruikbare energie, waarmee hij de basis legde voor de energieonafhankelijkheid van de regio.
Een museum voor een denkend publiek
In 1903 richtten Millers gedachten zich op onderwijs. Hij stelde een nieuw soort instituut voor. Hij wilde geen stoffig pakhuis waar statische artefacten werden opgeslagen. Hij wilde een plek waar wetenschappelijke principes door middel van actie werden onderwezen. Bezoekers moeten apparaten in werking zien. Ze zouden in diorama’s moeten stappen. Ze moeten het ‘hoe’ en het ‘waarom’ weten.
Dit voorstel werd het Deutsches Museum. In München werd het eerste educatieve museum in zijn soort geopend. Het bepaalt de norm. Decennia lang hebben wetenschapsmusea over de hele wereld zich op dit model geconcentreerd. Loop vandaag nog het Science Center binnen en bekijk een werkende stoommachine of een praktijkgerichte natuurkundetentoonstelling en je zult de invloed van Miller zien. Hij begreep dat nieuwsgierigheid, en niet louter observatie, het leren stimuleert.
Hij stierf in 1934. Het elektriciteitsnet dat hij hielp bouwen is nog steeds in bedrijf. Het museum dat hij oprichtte bestaat nog steeds. De vragen die hij stelde over technologie en het publieke begrip zijn nog steeds urgent. We zijn nog steeds aan het uitzoeken hoe we de kracht die hij heeft helpen ontketenen in evenwicht kunnen brengen met de wijsheid om die te gebruiken.
