Recente onderzoeken die de wijdverbreide aanwezigheid van microplastics in menselijke lichamen beweren, worden door een groeiend aantal wetenschappers serieus onder de loep genomen. De milieuredacteur van The Guardian, Damian Carrington, meldt dat deze bevindingen grotendeels te wijten kunnen zijn aan besmettingsproblemen en valse positieven in het onderzoeksproces.
De oorsprong van twijfel
Carrington werd zich voor het eerst bewust van deze zorgen nadat hij met een groep onderzoekers had gesproken die sceptisch waren over de methoden die in sommige onderzoeken naar de detectie van microplastics worden gebruikt. Concreet beweren ze dat de extreem kleine deeltjes gemakkelijk in monsters terechtkomen tijdens het verzamelen, verwerken of analyseren, wat leidt tot resultaten die niet de werkelijke menselijke blootstelling weerspiegelen.
Waarom dit belangrijk is
De vraag is niet of microplastics bestaan; dat doen ze. De vraag is of ze zo doordringend zijn in ons lichaam als sommige onderzoeken beweren. Als het onderzoek gebrekkig is, betekent dit dat we het risico overschatten en middelen verkeerd inzetten om een probleem aan te pakken dat misschien niet zo ernstig is als gedacht.
Valse positieven en besmetting
De wetenschappers wijzen erop dat laboratoria die microplastics bestuderen vaak over op plastic gebaseerde apparatuur, luchtfilters en zelfs kleding beschikken die deeltjes kunnen afgeven. Controle op deze bronnen is ongelooflijk moeilijk, en zelfs kleine hoeveelheden besmetting kunnen de resultaten vertekenen. De deeltjes zijn zo klein dat het in sommige gevallen bijna onmogelijk is om onderscheid te maken tussen blootstelling aan het milieu en laboratoriumverontreiniging.
De toekomst van microplasticonderzoek
Carrington suggereert dat het veld zijn methodologie opnieuw moet evalueren en strengere controles moet implementeren om nauwkeurige gegevens te garanderen. Dit omvat blanco monsters, afgesloten omgevingen en gestandaardiseerde procedures om besmetting te minimaliseren. Tot die tijd blijft de werkelijke omvang van de menselijke blootstelling aan microplastic onzeker.
Het debat belicht een cruciale uitdaging in het milieugezondheidsonderzoek: hoe microscopische verontreinigende stoffen te bestuderen zonder ze in het onderzochte systeem te introduceren. De bevindingen herinneren ons eraan dat zelfs goedbedoelde wetenschap constante verificatie en verfijning vereist om nauwkeurigheid te garanderen.
