Nieuw onderzoek suggereert dat Mars in zijn vroege geschiedenis mogelijk een enorme oceaan heeft gehuisvest, mogelijk zo groot als de Noordelijke IJszee op aarde. Deze ontdekking voegt gewicht toe aan de groeiende hoeveelheid bewijsmateriaal dat de Rode Planeet ooit veel beter bewoonbaar was dan nu het geval is, wat belangrijke vragen oproept over de mogelijkheden voor vorig leven.
Geologisch bewijs uit de ravijnen op Mars
Wetenschappers analyseerden beelden met hoge resolutie van ESA’s ExoMars Trace Gas Orbiter, Mars Express en NASA’s Mars Reconnaissance Orbiter om geologische formaties in het Valles Marineris-canyonsysteem te onderzoeken. De focus lag specifiek op afzettingen met steile hellingen in Coprates Chasma, een 620 mijl lang deel van de grotere kloof.
Deze afzettingen lijken sterk op oude rivierdelta’s die op aarde voorkomen: waaiervormige structuren ontstaan waar rivieren uitmonden in grotere watermassa’s. Ondanks dat ze gedeeltelijk bedekt zijn door door de wind gevormde duinen, is de oorspronkelijke vorm van deze delta’s nog steeds zichtbaar.
Uniforme kustlijn en timing
De belangrijkste bevinding is dat alle geïdentificeerde afzettingen met steile hellingen zich op een consistente hoogte bevinden – tussen 3.650 en 3.750 meter onder het omringende terrein. Dit suggereert een uniforme kustlijn over de noordelijke laaglanden en Valles Marineris. Bovendien blijkt uit analyse dat deze formaties ongeveer 3,37 miljard jaar oud zijn.
“Samen fungeren deze instrumenten als een geologische tijdmachine”, legt hoofdauteur van het onderzoek Ignatius Argadestya van de Universiteit van Bern uit, waarbij hij het belang van multi-sonde data-analyse benadrukt.
Implicaties voor de bewoonbaarheid van Mars
Dit nieuwe bewijs versterkt het idee dat Mars ooit gedurende langere perioden stabiel oppervlaktewater behield. In plaats van geïsoleerde meren heeft water mogelijk onderling verbonden systemen gevormd die zich over grote afstanden uitstrekken, waardoor het potentieel voor het ontstaan en evolueren van leven aanzienlijk is vergroot.
“De belangrijkste implicatie is dat Mars mogelijk gedurende langere perioden stabiel oppervlaktewater op planetaire schaal in stand heeft gehouden dan eerder werd gedacht”, aldus Argadestya.
Eerdere studies hebben gespeculeerd over de oude oceanen van Mars, maar dit onderzoek levert een nieuwe lijn van geologisch bewijsmateriaal op om ons begrip te verfijnen van waar de kustlijn zich had kunnen bevinden en hoe hoog het water ooit bereikte.
Toekomstig onderzoek
Het team is van plan de samenstelling van de oude bodem van Mars te analyseren om de omvang van de watererosie op de planeet beter te begrijpen. Dit zal helpen ons begrip van het verleden van de Rode Planeet te verfijnen en mogelijk verdere aanwijzingen over de bewoonbaarheid ervan aan het licht brengen.
De ontdekking van een potentiële oude oceaan op Mars is een cruciale stap in de richting van het begrijpen van het verleden van de planeet en het evalueren van het potentieel voor vorig leven. Deze bevindingen onderstrepen het dynamische karakter van de planetaire evolutie en het belang van voortgezette verkenning.
