Het is geen zombievoedsel.
Ondanks wat The Last of Us -fans misschien vrezen, zal de cordyceps-schimmel je niet in een geïnfecteerde veranderen. In feite is Cordyceps militaris volkomen onschadelijk voor de mens. Maar wetenschappers van de Chinese Academie van Wetenschappen hebben ontdekt hoe ze het kunnen gebruiken om kleding te maken die zichzelf kan repareren.
De toekomst van mode leeft misschien wel.
Dit is niet je gemiddelde paddenstoel.
Hoofdonderzoeker Ke Li en haar team behandelden Cordyceps militaris niet als garnering maar als grondstof. Ze lieten de schimmel in vloeibare cultuur groeien totdat deze kleine, bolvormige pellets vormde. Vervolgens werden ze gewassen en in mallen geperst. Het resultaat? Een zacht, non-woven laken.
Het voelt niet aan als katoen. Het is dichter. Dichter bij flexibel leer. En nee, het ruikt niet naar een vochtige kelder. Li zegt dat de geur van de eerste gisting vervaagt na standaard reinigen en drogen.
Waarom levende schimmel betere (en drogere) stoffen maakt
Hoe voorkom je dat schimmelweefsel afbrokkelt als oud brood?
Je voegt glycerol toe.
Dit werkt als weekmaker. Het verzacht de natuurlijk stijve structuur van de schimmelhyfen, die dunne, draadachtige filamenten. Het belangrijkste inzicht hier is dat ze geen externe steigers hebben gebruikt. Geen polymeergaas. Geen conventionele steun. De met elkaar verweven hyfen van de Cordyceps -pellets bouwden de hele structuur op zichzelf.
Wil je kleur? Vergeet synthetische kleurstoffen.
Het team heeft gistcellen ontwikkeld om pigmenten te produceren. Oranje. Blauw. Paars. Deze levende cellen hebben ze op het textiel aangebracht, zodat de kleur biologisch in het materiaal groeit.
Maar de echte magie ontstaat wanneer je het materiaal programmeert met andere microben.
Door Aspergillus niger, een veel voorkomende fruitschimmel, toe te voegen, ontstaat er een melaninerijke laag. Deze absorbeert UV-straling, waardoor je shirt een zonnebrandcrème wordt. Voeg verschillende componenten toe en de stof kan water afstoten.
Wat gebeurt er als je een gat in je shirt scheurt?
Je plakt het met schimmel.
Letterlijk.
Als het textiel beschadigd raakt, breng je gewoon verse, natte schimmelkorrels aan op de bres. Het organisme groeit over het gat. Het geneest zichzelf.
Dit werkt omdat het materiaal biologisch actief blijft. In droge omstandigheden gaan de cellen inactief. Maar geef ze vocht en voedingsstoffen, en ze worden wakker.
Deze latente activiteit is een tweesnijdend zwaard.
De jurk wordt snel biologisch afgebroken. Na 40 dagen in de grond is het bijna verdwenen. Justin Beardsley van de Universiteit van Sydney noemt deze biologische afbreekbaarheid “geweldig” vergeleken met de fast-fashion afvalberg waar we ons momenteel in graven.
Maar hij maakt zich ook zorgen over de duurzaamheid.
Als je spijkerbroek binnen 40 dagen rot, wat gebeurt er dan als je er in augustus een suikerhoudend drankje op morst? “Het gaat kapot terwijl je het draagt”, waarschuwt Beardsley.
Kunnen we vandaag de dag levende kleding dragen?
Nog niet.
Het team heeft een jurk gemaakt. Het is klein. Het is kostbaar. Niemand heeft het gedragen.
Li geeft toe dat ze het als een museumstuk hebben behandeld in plaats van als een draagbare uitrusting. “Misschien moeten we de volgende keer een paar avontuurlijke vrijwilligers zoeken”, zegt ze.
Beardsley ziet mogelijkheden voor realtime aanpassing. Stel je een jas voor die tijdens een storm waterafstotend wordt en vervolgens weer overschakelt naar de ademende modus als de zon schijnt.
Het is een gewaagd idee. Een levend pak dat reageert op het weer.
Maar totdat we het duurzaamheidsprobleem hebben opgelost, is je garderobe waarschijnlijk nog niet klaar om te ontkiemen.
