Hank Hill ziet eruit als een typische vader uit een buitenwijk. Hij draagt een geruit overhemd, maakt zich zorgen over propaangas en klinkt alsof hij op zijn radio naar het Texas van de jaren negentig heeft gebeld. Hij heeft bekendheid, een schare fans en tijdschriftomslagen. Maar Hank heeft geen pauzeruimte nodig. Hij drinkt geen Evian. Hij ademt niet eens zuurstof in. hij is plat tweedimensionaal. Een verzameling pixels en inkt op een scherm, net zoals Fred Flintstone of Homer Simpson vóór hem.
Dit verschil is belangrijker dan je denkt.
Animatie bestaat al tientallen jaren niet meer. Zaterdagochtend voeding. Geschikt voor kinderen die nog niet hebben leren lezen of volwassenen die willen ontspannen na een lange dag. Toen keerde het tij. De afgelopen vijftien jaar heeft een stille revolutie de vorm van primetimetelevisie veranderd. Shows als King of the Hill, The Simpsons en Family Guy laten zien dat animatieseries overweg kunnen met complexe thema’s. Ze kunnen complexe humor overbrengen zonder het publiek aan te spreken. Ze bewezen dat tekenfilms niet alleen tv-programma’s voor kinderen zijn.
Achter deze prachtige tweedimensionale wereld schuilt echter de nachtmerrie van driedimensionale productie.
Bij het maken van een aflevering van “King of the Hill” gaat het niet alleen om het tekenen van grappige gezichten. Dit is een logistieke oorlog. Schrijvers, animators, stemacteurs en technici moeten allemaal samenwerken om een ruw idee om te zetten in iets dat je op dinsdagavond kunt bekijken. Dit vergt veel inspanning. Dit vereist bepaalde vaardigheden. Het vereist ook een diep begrip van hoe platte karakters er realistisch uitzien.
Trek de gordijnen naar achteren. Zie het talent achter ‘King of the Hill’. Laten we eens kijken hoe deze shows worden gemaakt. Want als je denkt dat dit gewoon iemand is die de snor van een man tekent, mis je het grote geheel.
大局观
它从一个概念开始。 一个笑话。 这个场景让人感觉奇怪但又普遍真实。 就“山丘之王”而言,这通常意味着采取一些平凡的事情(例如 与对草坪护理有不同意见的邻居打交道)并将其延伸直至裂。
很混乱。 这是协作的。 这就是该节目独特声音的形成之处。 这些不只是搞笑作家。 他们是性格专家。 当汉克的儿子鲍比带一位听不起眼的摇滚乐队的 Er zijn geen producten gevonden die aan je zoekcriteria voldoen. 他们知道佩吉乐观的局限性。 他们知道什么时候该表现幽默,什么时候该让沉默说话。
如果没有强大的脚本,动画就只是运动。 Er zijn geen producten gevonden die aan je zoekcriteria voldoen. 奇迹发生在十字路口。
从脚本到故事板
这就是视觉蓝图。 这些故事板并不漂亮。 它们很实用。 关于一个笑话是否能在视觉上落地。
在传统的真人表演中,导演与演员一起寻找节奏。在此,导演
Live-action-tv is relatief eenvoudig. Schrijvers stellen een script op. De acteurs voeren het uit voor de camera’s en het publiek. De redactie redigeert het materiaal. De show wordt uitgezonden. Het is een gestroomlijnde machine.
Animatie is een andere zaak. Het is moeilijk. Arbeidsintensief. Het kost tientallen mensen honderden uren om één aflevering te maken.
Bij traditionele animatie – nog steeds de industriestandaard – wordt elk frame met de hand getekend. De aflevering van een half uur bevat ongeveer 30.000 afzonderlijke afbeeldingen. Dat is 20 minuten aan echte beelden. Ieder individu moet bestaan.
Normaal gesproken duurt het proces negen maanden. Er zijn acht hoofdfasen.
- Schrijf het script
- Tabel lezen
- Audio-opname en bewerking van de soundtrack
- Een storyboard maken
- Animatische creatie
- Kleurtoetsen maken
- Kleurbewerking
- Geluidseffecten en toegevoegde muziek
We beginnen met de basis. Het script.
Schrijf het script
Het begint met de woorden. Net als live action heeft een animatieserie ook een verhaal nodig. Maar de inzet voelt anders als je weet dat elke lijn uiteindelijk 30.000 tekeningen zal worden.
Schrijvers gooien niet zomaar dialoog op de pagina. Ze denken in beelden. Ze denken in beweging. Een grap die in tekst werkt, kan mislukken als het personage tien frames lang zijn positie moet vasthouden. Timing is alles.
Het script bepaalt het tempo. Het bepaalt het ritme. Zonder een solide script hebben animators niets te tekenen. Het verhaal moet grappig zijn. Plezier. Duidelijk.
Deze stap is alleen tekst. Nog geen foto’s. Gewoon een plan.
De cyclus van elk seizoen begint op dezelfde manier. Een zaal vol schrijvers pitcht bizarre ideeën totdat de chaos samensmelt tot een overzichtelijke lijst verhalen. De producent overhandigt vervolgens de opdracht. Nadat de schrijver het concept heeft voltooid, komt de groep opnieuw bijeen. Ze hebben het uit elkaar gehaald. Ze zoeken naar mazen in de wet. Ze brainstormen en bedenken nieuwe grappen om de gaten op te vullen.
Animatie heeft de regels volledig veranderd. Schrijvers van live-action moeten rekening houden met setwijzigingen, locatievergunningen en budgetbeperkingen. De uitvoerend producent van de show, Dave Krinsky, wijst erop dat dit allemaal hier niet van toepassing is. Er is geen fysieke ruimte nodig. Eén aflevering kan 50 verschillende locaties bevatten, afhankelijk van de eisen van het verhaal. Alleen uw verbeelding is de limiet. Als je het op het scherm kunt bedenken, zal het in het script worden weerspiegeld.
Deze vrijheid zorgt voor een niveau van absurditeit dat niet kan worden geëvenaard door live acteurs. Krinsky merkte op dat de animatie een beetje emotionele afstand creëert. Door deze kloof kunnen schrijvers de grenzen verleggen. Ze laten meer zien dan welke andere show dan ook durft te laten zien. Het constipatieverhaal van Hank Hill is een perfect voorbeeld. Het is onaangenaam en walgelijk, maar dat is oké, want het is cartoon. Zoals Krinsky zei: anime kan veel naakte konten laten zien zonder ontslagen te worden. NYPD Blue heeft misschien de grenzen verlegd, maar de animatie is nog verder gegaan.
Er is echter een probleem. De feedbacklus is verbroken.
“Het duurt even voordat [Animatie] je enthousiast maakt, maar op live tv hoor je het publiek lachen en krijg je direct feedback.”
Als het studiopubliek niet meteen tegen je gaat schreeuwen, moet de schrijver op hun instinct vertrouwen. Ze vertrouwen op hun instinct. Het betekent dat je het moet herschrijven. veel. Het script ondergaat verschillende herzieningen voordat het aan de stemacteurs wordt overgedragen.
Tabel lezen
De tabel leest: waar script en geluid samenkomen
Wanneer het concept zich in de laatste fase bevindt, laat iedereen zijn potloden vallen en gaat naar de vergaderruimte om aan tafel te lezen. Het gaat niet alleen om de stemacteurs. Het hele schrijfteam, de producenten en iedereen die niet verdrinkt in een deadline, trekken samen op. Ze zitten aan een lange tafel, doorlopen lijnen en spelen scènes na met alleen hun stem en verbeeldingskracht.
Waarom moeite doen? Omdat het lezen op papier anders voelt dan het uitspreken ervan.
Schrijvers moeten weten of de grappen zullen landen. Ze kijken de kamer rond. Je hoort de stilte die volgt op de clou die grappig had moeten zijn. In een show als King of the Hill, waar de humor vaak berust op subtiele onhandigheid in plaats van op slapstick, is timing alles. Een zin die er perfect uitziet op een wit scherm, kan mislukken als hij wordt uitgesproken door een vermoeide stemacteur. Producenten maken aantekeningen. Ze markeren plekken die werken. Ze benadrukken degenen die moeten worden aangepast.
Daarna komt de groep bij elkaar. Het is een gezamenlijke fix-it-sessie. Er zijn enkele lijnen uitgesneden. Anderen zijn herschreven om natuurlijker te klinken. Het script gaat terug naar de schrijverskamer, wordt gepolijst en vervolgens verplaatst naar de opnamecabine.
De soundtrack opnemen en bewerken
De stemacteurs komen de cabine binnen. Meestal zijn ze alleen in de kamer. Alleen zij, een microfoon en een script dat al tientallen keren is gewijzigd. De regisseur begeleidt hen. Ze nemen na take. Ze proberen verschillende verbuigingen. Ze zoeken naar een specifieke toon van berusting uit het Midwesten die de show zou definiëren.
Het gaat niet alleen om het raken van de juiste noten. Het draait allemaal om prestaties.
Zodra de geluiden zijn vergrendeld, nemen de geluidseditors het over. Ze ruimen de sporen op. Ze elimineren ademhaling, klikken en fouten. Ze stapelen de geluiden. Voeg daarbij het achtergrondgeluid van een supermarkt of de wind die door de heuvels van Texas waait. Het resultaat is een voltooide soundtrack die levend aanvoelt, ook al is deze wekenlang in geïsoleerde cabines opgenomen.
Zodra het script was vergrendeld, kwam er een stem de cabine binnen. Elke acteur werd opgenomen in een gecontroleerde studioomgeving, omdat de ruisvloer natuurlijk moest blijven. De logistiek verschilt per fabrikant. Sommige instellingen scheiden de stijl volledig, waarbij elke lijn wordt vastgelegd met meerdere schaduwopties voor latere selectie. Sommigen nemen de hele cast op in dezelfde kamer om de natuurlijke chemie en timing te behouden, en zo de gouden eeuw van de radio na te bootsen.
Aanwezigheid op de eerste bijeenkomst is niet verplicht. Acteurs worden vaak buitengesloten van andere projecten of kunnen helemaal niet deelnemen. Als er iemand ontbreekt, worden de regels later opgenomen. Deze nieuwe nummers worden aan de eindmix toegevoegd zonder de flow te onderbreken.
De postproductie start direct nadat het gesprek is opgenomen. Het is een krappe bocht.
“Het bewerken van de partituur duurde ongeveer twee weken”, zegt Kenny Micca, coproducent van King of the Hill. “We stellen de opgenomen delen van de acteurs samen, selecteren alternatieve opnames en verkorten deze tot de beoogde lengte van 19 minuten en 30 seconden. We monteren de uitvoeringen samen volgens de eisen van de schrijvers en producenten en sturen ze naar het animatiebedrijf Film Roman.”
Het doel is nauwkeurigheid. De redactie moet aansluiten bij de visie van de auteur en zich houden aan strikte gebruikstermijnen. Zodra het stuk gepolijst en goedgekeurd is, wordt het naar de animatiestudio gestuurd. In het geval van ‘King of the Hill’ betekende dit dat de hoofdstem naar Film Roman moest worden gestuurd.
故事板和艺术作品
De magie van animatie begint niet met een renderfarm. Het begint met papier.
Een storyboard is waar afbeeldingen worden. Het is de structurele ruggengraat van de aflevering, een reeks pagina’s waarin de regisseur de visuele stroom schetst. Je krijgt een omkaderd gebied voor losse actieschetsen, met daaronder karakterlijnen en camera-instructies. Op papier zien ze er zeker saai uit. Maar zoals Micka opmerkt, betekenen ze alles.
Voor tv-animatie moeten deze borden zeer gedetailleerd zijn. Ze dicteren de camerahoeken. Zij bepaalden de timing. Ze bepalen de prestaties van het personage. De regisseur schetst deze zodra het definitieve script op tafel ligt. Maar het echte tekenen gebeurt wanneer de soundtrack begint. Audio drijft animatie meer aan dan mensen zich realiseren.
Zodra de producenten groen licht geven aan de ruwe planken, komen de hoofdanimators tussenbeide. Ze animeren niet alles. In plaats daarvan tekenen ze sleuteltekeningen – de belangrijkste momenten van elke opname. Ze ontwerpen ook alle benodigde achtergronden. Interieurs. Straatscènes. De wereld waarin de personages leven.
Om iedereen op één lijn te houden, gebruiken animators karaktermodelbladen. Dit zijn referentiecollecties die precies laten zien hoe elk personage eruit ziet. Lichaamsafmetingen. Relatieve grootte vergeleken met anderen. Verschillende posities vanuit verschillende hoeken. Zonder deze richtlijn zou de ene kunstenaar een personage van 1,80 meter lang kunnen tekenen, terwijl een ander het personage van 1,80 meter lang tekent. De figuur kromp over het scherm. Het modelblad stopt deze chaos.
De animatie- en kleurenpijplijn
Goedgekeurde storyboards gaan naar de volgende fase: animatisch.
Dit wordt ook wel een ‘potloodtest’ genoemd en is een ruwe schets van het eindproduct. Animators fotograferen belangrijke tekeningen om een bewegend storyboard te creëren. Het is schokkerig. Personages bewegen niet soepel. Monden komen zelden overeen met de soundtrack. Maar het werkt. Producenten gebruiken het om de timing en prestatiestroom van komedie te testen. Het is de laatste kans om de richting van het verhaal fundamenteel te veranderen. Vanaf nu zullen grote veranderingen duur en langzaam zijn.
Dan komt uitbesteding.
Amerikaanse producenten sturen belangrijke tekeningen naar Koreaanse animatiestudio’s. De reden is eenvoudige economie. De Koreaanse industrie biedt lage bedrijfskosten en toegang tot een enorme pool van hoogopgeleide kunstenaars.
In Korea is de eerste taak tussenin.
Neem Hank Hill die een hamburger omdraait. Het Amerikaanse team zorgt voor sleutelschoten. Frame één: met een spatel onder de hamburger. Frame twee: Met de hand opgevoed, hamburger in de lucht. Frame drie: De hamburger belandt weer op de grill. Koreaanse animators vullen elk frame tussen deze punten. Hierdoor ontstaat de vloeiende beweging die we op het scherm zien.
Het volgende is inkt en verf.
Animators tekenen elk frame op heldere acetaatpanelen en schilderen ze vervolgens. Computertechnologie verandert dit. Tegenwoordig worden steeds meer shows gedigitaliseerd, maar het principe blijft hetzelfde. Zodra de kleuren zijn vergrendeld, wordt alle transparantie over de achtergrondafbeelding geplaatst en gefotografeerd. Het resultaat is een enkel frame van de laatste show. Deze ontwikkelde film gaat terug naar de VS. Deze stap wordt de kleur genoemd.
Montage en de illusie van continuïteit
De voorstelling is nog niet klaar.
Fouten gebeuren zelfs als de verf klaar is. Of de producenten hebben gewoon een hekel aan grappen. Herkansingen zijn kostbaar. Redacteurs zijn dus creatief.
“We kunnen veel veranderingen aanbrengen met creatieve bewerking”, zegt Micka. Ze hergebruiken animaties. Ze hebben karakters die nieuwe regels zeggen met oud materiaal. Ze stelen materiaal uit andere afleveringen. Ze bouwden hele scènes uit delen van verschillende shows. Dat kun je niet doen met live acteurs. Acteurs hebben schema’s. Kasten. Continuïteitsfouten.
Dit is de reden waarom stripfiguren week na week dezelfde outfit dragen.
Consistentie is een hulpmiddel. Hiermee kunnen editors gratis animaties lenen. Als het shirt van het personage altijd rood is, kun je een clip uit het eerste seizoen trekken en deze in het vijfde seizoen plakken. Het werkt. Het bespaart geld. Het houdt de show in beweging.
Nadat de foto was “vergrendeld”, werd het stokje doorgegeven aan het geluidsteam. Het is hun taak om ruis te verwijderen uit de lagen soundtrack en surroundgeluid die de kijkervaring bepalen. Geluidseffecten zijn meer dan alleen decoraties. Zij zetten de toon.
In het geval van The Simpsons is de stem vaak belachelijk.
King of the Hill streeft naar realisme.
Mika wees op het verschil. The Simpsons gebruiken overdreven cartoonstemmen die passen bij hun visuele stijl. King of the Hill vertrouwt op realisme. Je hoort achtergrondgeluiden die het verhaal tot leven brengen. De vogels zingen. De hond blaft. De grasmaaier draait. Het creëert een gevoel van leven.
Muziek werkt in dezelfde modus. Het bepaalt het emotionele gewicht van de scène. In “King of the Hill” brengen akoestische gitaren vaak de sfeer over. De groep schuwt echter geen volledige orkestrale arrangementen als het verhaal daarom vraagt.
Vervolgens begint het mixen. Dit is waar duidelijkheid om de hoek komt kijken. De ingenieur balanceert de niveaus zodat het geluid de partituur niet blokkeert. Voorkomt dat geluidseffecten onnatuurlijk luid worden. Het doel is om onzichtbaar te zijn. Het publiek moet de toon voelen in plaats van het mechanisme op te merken.
Na negen maanden productie was de aflevering voltooid. Het productiebedrijf stuurt de mastertape met hoge resolutie online. Van daaruit reist het via kabels, satellieten en radiogolven. Terwijl je kijkt, worden andere afleveringen al voorbereid. Sommige bevinden zich in de beginfase van de opname. Anderen wachten op de laatste soundchecks. De fabriek staat nooit stil.
相关博闻文章
- 网页动画的工作原理
- 电视是如何运作的
- 3D-weergave van afbeeldingen
- 电影放映机的工作原理
- 胶片的工作原理
- 视频格式化的工作原理
Meer informatie
- 山丘之王官方网站
- 电影罗马
- 动画杂志
- 视觉暂留
- 动画杂志
