Het uitgangspunt is eenvoudig. Begin met het einde van de wereld. Een supernova biedt zeker schaal. Maar belangrijker nog: het biedt zekerheid. Je weet wanneer het toeslaat. Je weet gewoon niet of je het overleeft. Die spanning? Het schrijft zichzelf.
“Welke keuzes maak je… en welke prijs zou je daarvoor betalen?”
Dat is de kern van Slow Gods van Claire North. Niet de explosie zelf. Het wachten.
Het lange afscheid
Stel je voor dat je duizend jaar lang naar de hemel kijkt. Wetende dat de dood eraan komt. Kijken hoe je mensen het negeren. De politiek is zo lui. ‘Red de wereld’ is een slogan totdat er vandaag actie nodig is. Dus die zit daar. Een bedreiging op de kalender. Dan worden millennia plotseling tientallen jaren. De tijd dringt. Je hebt een kleinkind in je armen. Je weet precies hoe ze sterven. Gekookte oceanen? Sfeer ontsteken? Straling die ze van binnenuit doet rotten? De incrementele oplossingen volstaan niet meer. Geen ruimteliften hier, verre koloniën daar.
Het is nu of nooit.
Doe wat snelle wiskunde. Nog honderd jaar. Vijf miljard mensen om te redden. Bouw de schepen. De massieve. Moederschepen die door het donker kruipen. Als je geluk hebt, kun je vijftig miljoen per jaar verplaatsen. Misschien nog wel meer als je de dingen die in de leegte leven negeert. De waanzin. De biologie die niet zou moeten bestaan. Doe gewoon alsof de monsters er niet zijn. Even.
Kun je eigenlijk iedereen eraf krijgen? Nee. Omdat er kinderen worden geboren. Altijd geboren. Stop de voortplanting en de samenleving sterft hoe dan ook. Een kinderloze eeuw is gewoon een ander soort graf. Je spaart dus sommigen en laat anderen achter.
Wie krijgt het kaartje?
Selectiviteit is lelijk. Prioriteit geven aan hoogopgeleiden? De vruchtbare? De beroemde? Dan blijven de kwetsbaren voor de brand over. Eugenetica door weglating. Misschien een te hard woord, maar wel accuraat. Een loterij voelt beter. Eerlijk op papier. Hoopvol voor het individu. Nutteloos voor de soort. De meeste mensen zullen geen winnend nummer trekken. Ze accepteren de dood omdat ze geen keus hebben.
De ontsnapping leidt naar elders. Meestal een slechte plek. Sommige werelden spugen je terug de ruimte in. Anderen nemen je mee. Slechts een paar duizend. Ze zitten vast in het zwaarste terrein dat ze kunnen vinden. Biologie vecht tegen het klimaat. Taalfracturen. Cultuur lost op in herinneringsfragmenten. Je redt lichamen maar doodt de beschaving. Historici kibbelen over welk liedje er toe doet. Kunst wordt verpakt voor verkoop. Het is een museum van wat vroeger was.
De moeilijke manier
Of je stelt het uit. Jij bluft. Iemand anders zal het repareren. Nu is het tien jaar. Miljarden zonder ontsnapping. De rijken verlaten de planeet. Ze hebben nog steeds arbeiders nodig. Ze hebben goedkope, wanhopige arbeidskrachten nodig. Angst is een motivator. Geweld is een oplossing.
Kijk naar de gevechtsschepen. Kijk naar zwakkere planeten. Degenen die veilig zijn voor de ontploffing. Misschien val je binnen. Neem wat je nodig hebt. Dood wie je moet. Ouders doen dingen. Vreselijke dingen. Voor hun kinderen. Vernietiging of eindeloze oorlog. Kies je vergif.
Slow Gods verkent beide paden. Of geen.
New Scientist Book Club leest in juli. Als je het leuk vindt om te bespreken of we betere keuzes zouden maken, staat de Discord open.
