Charlie Barnet is geen swinglegende geworden door zich aan de regels te houden. Hij werd op 26 oktober 1913 in New York geboren in een rijke familie. Zijn familie wilde dat hij bedrijfsjurist zou worden. Hij besloot in plaats daarvan saxofoon te gaan spelen.
Het weigeren van een veilig pad creëerde een sfeer in zijn leven die net zo luidruchtig was als de muziek die hij speelde. Op 16-jarige leeftijd leidde hij voor het eerst een band. Dit gebeurde op een transatlantisch cruiseschip. Hij voer 22 keer op deze schepen. Hij bracht dit geluid naar de Zuidzee en Latijns-Amerika, lang voordat deze een vaste toerplaats voor jazzartiesten werden.
Revolutionaire hits uit het bigband-tijdperk
Zijn echte doorbraak kwam in 1932. Hij werd bandleider in het Paramount Hotel in Manhattan. Sindsdien heeft hij achtereenvolgens grote en kleine orkesten opgericht. Maar roem heeft een bepaalde klank.
Hij werd beroemd in 1939 met de opname van “Cherokee”. Dit nummer werd zijn kenmerkende nummer. In 1944 was de Skyliner opnieuw een hit. Deze nummers versterkten zijn plaats in het swingjazztijdperk.
“Barnet, bekend als ‘Mad Mab’, was een van de meest kleurrijke personages uit het bigband-tijdperk.”
Revolutionaire integratie en een filmische uitstraling
Er is een reden waarom de bijnaam “Mad Mab” bleef hangen. Hij is een kleurrijk figuur in een sector die vaak wordt bekritiseerd vanwege zijn conservatisme. Er wordt gezegd dat hij minstens zes keer getrouwd is geweest. Sommige bronnen beweren dat het aantal 11 is.
Bovendien was hij ook een van de eerste blanke bandleiders met zwarte artiesten. Op de lijst staan Lena Horne, Roy Eldridge, Charlie Shavers, Benny Carter en Frankie Newton. Dit is meer dan alleen een symbool. Hij werd vooral beïnvloed door de orkeststijl van Duke Ellington. Hij leerde van de besten en opende de deur voor anderen.
Zijn horizon reikt verder dan het podium. Barnet en zijn verschillende ensembles verschenen in films als Syncopation (1942), The Fabulous Dorseys (1947) en Make Believe Ballroom (1949). Hoewel de smaak veranderde, behielden deze films zijn imago.
Leven na het uiteenvallen van de bigband
Toen het bigbandtijdperk voorbij was, probeerde Barnet andere beroepen. Hij hield zich bezig met het uitgeven van muziek. Hij begon in de horeca. Hij heeft de muziek nooit helemaal verlaten. Zelfs in zijn latere jaren deed hij af en toe mee.
In 1984 publiceerde hij zijn autobiografie “Die swingende jaren”. Dit boek volgt het drukke reizende leven van een jazzmuzikant. Het gaat niet alleen om eer. Het draait allemaal om de lak.
Charlie Barnet stierf op 4 september 1991 in San Diego, Californië. Hij liet een catalogus achter die een generatie swingmuziek definieerde. De vraag blijft of het hedendaagse publiek echt begrijpt in welke mate de synthese van zijn talenten het geluid heeft gevormd dat we vandaag de dag kennen.
