De jaren 90 waren niet alleen een decennium voor mode- of grungegitaren. Het waren de gouden jaren van de R&B uit de jaren 90, een tijd waarin vloeiende zang en streetwise branie samenkwamen. Het was een specifieke sonische mix: het emotionele gewicht van soulmuziek gecombineerd met de ritmische punch van hiphop. Deze fusie bleef niet stil op de achtergrond. Het nam de ether over. Het was eigenaar van de dansvloer.
Producenten als Jimmy Jam en Terry Lewis speelden een belangrijke rol in deze verschuiving. Ze hielpen artiesten de harde grenzen tussen traditionele R&B en de opkomende hiphop-soul te vervagen. Als je debuutalbum in deze tijd een hit was, moest het vervolg bewijzen dat je geen eendagsvlieg was. De inzet was hoog. De output was meedogenloos. We hebben sfeerbepalende knallers. We hebben hartverscheurende langzame jams. Het was een tijd waarin de muziek zwaar, echt en onmiskenbaar cool aanvoelde.
De blauwdruk van hiphop-soul
Je kunt niet over deze evolutie praten zonder naar Mary J. Blige te wijzen. Ze zong niet alleen; ze heeft de hele industriestandaard opnieuw gekalibreerd. Haar doorbraaknummer ‘Real Love’ diende als de meesterlijke blauwdruk voor hiphop-soul. Blige combineerde haar soulvolle, gospelachtige zang met een klassieke hiphop-breakbeat, met name ‘Top Billin’ van Audio Two. Het resultaat viel niet te ontkennen.
Haar debuutalbum What’s the 411? bracht die rauwe emotie naar de voorgrond. Het was niet hoogglanzend gepolijst. Het was korrelig. De beats waren hard en de gevoelens waren dieper. Deze combinatie kroonde haar tot de koningin van het geluid.
Teddy Riley had de begindagen van deze cross-over al gedefinieerd met nieuwe jack-swing, maar hiphop-soul maakte de randen glad. Het was minder hectisch, meer geaard. Je zou het kunnen zien als soulmuziek met Timberlands. Het behield de groef maar voegde gewicht toe.
Muziekvideo’s hebben de ster gemaakt
De audio was slechts het halve werk. In de jaren negentig was de visuele component niet onderhandelbaar. Muziekvideo’s promootten niet alleen liedjes; ze bouwden iconen. De visuele verhalen kwamen overeen met de sonische innovatie, waardoor een compleet pakket ontstond dat fans niet konden negeren.
R&B-muziekvideo’s uit de jaren 90: hoe de beelden het neosoul-tijdperk definieerden
De jaren 90 brachten ons niet alleen radiobewerkingen. De officiële videoclip is net zo belangrijk geworden als het nummer zelf.
H-Town’s “Knockin’ Da Boots” is meer dan alleen een langzame jam. Het had een late-night-sfeer, met zijdezachte verlichting en zijdeachtige shirts die de shots van het nummer begeleidden.
Missy Elliott draait het script om met een video die lijkt op een korte sciencefictionfilm. In Vogue, Destiny’s Child, maakte Janet Jackson van haar hitsingle een minifilm. Deze video’s verkopen imago, identiteit en stijl.
Voorbij de hits: albums die hard aankomen
Meer informatie シュガー》や《マクスウェルズアーバンハングスイート》などのhelpde bij het definiëren van de neo-soulbeweging. Dit waren uitnodigingen voor rokerige kamers waar teksten net zo belangrijk waren als grooves.
Lees meer verdiend one hit wonder-status. Zoete harmonieën en swing.
R&B’s strak breiwerk met pop en hiphop
R&B bestaat niet op zichzelf. Mariah Carey vervaagt de lijnen door remixklare zang. Boyz II Men stak over met hitparadeballads. Lauryn Hill’s “Ex-Factor” wordt net zo hard getroffen als welk rapnummer dan ook, en de soundtracks “Exhale” en “Boomerang” staan boordevol namen als Whitney Houston en Toni Braxton.
Producenten als Timbaland en Babyface creëerden stijlvolle R&B-soundscapes die het genre bepaalden, waarbij ze vaak samenwerkten met de topzangers uit die tijd om grote hits te creëren. Deze synergie was zo krachtig dat bands als Dru Hill en Jagged Edge het ook goed deden in de hitlijsten en op straat.
30 jaar later: waarom het er nog steeds toe doet
Hoor een hit. 这个时代告诉我们，风格是歌曲的一部分。
看看今天的艺术家。 他们仍然依靠高概念视觉效果来推销身份。 90 年代比其他人更早地理解了这一点. 我们仍在关注它。
Tientallen jaren later is de geluidsoverlap nog steeds sterk. Als ik ‘Candy Rain’ of ‘Freak Me’ hoor, ben ik meteen ontroerd. Het is de bijzondere sfeer van een vochtige zomeravond en een bomvol undergroundfeest met hartverscheurende bas. Jodeci zingt niet alleen. Ze bezetten de ruimte tussen rauwe emoties en verfijnd werk. Vooral de stem van K-C heeft de rustige ernst van een zondagochtend na een chaotische zaterdagavond. Ik was zeker moe, maar tegelijkertijd voelde ik een diep gevoel van opluchting.
Deze geluidsvingerafdruk bleef zelfs na tien jaar bestaan. Het ging ondergronds en kwam vervolgens weer bovendrijven in de werken van de hedendaagse soldaten. Artiesten als H.E.R. en Brent Faiyaz zijn het daarmee eens. Ze komen uit dezelfde roots en absorberen de melancholie en het ritme dat Joe Desi perfectioneerde. De jaren 90 brachten ons meer dan alleen nostalgie. Het bepaalt de sfeer en geeft ons een sjabloon voor dansvloervriendelijke muziek die het hart niet opoffert voor passie. Er zit nog veel diepgang in. De ziel is er nog steeds, alleen in andere kleding.
*Dit artikel is onderzocht met behulp van kunstmatige intelligentie en op feiten gecontroleerd door de redacteuren van HowStuffWorks. *