Achtentachtig. Dit is een moeilijk getal.
Als je het bestudeert, kun je misschien patronen ontdekken. Het kan zijn dat u jagers of beren tegenkomt. Maar de lucht zelf verdeelt zich niet van nature in nette kleine vakjes. De sterren zijn willekeurig verspreid op een zwarte achtergrond. Bestellingen komen van ons. Het komt voort uit de bureaucratie.
In 1922 kwam de Internationale Astronomische Unie (IAU) tussenbeide. Ze moesten de chaos een halt toeroepen. Verschillende culturen hebben verschillende sternamen. Verschillende astronomen trekken verschillende lijnen. Het is erg rommelig.
Daarom heeft de Internationale Astronomische Unie een officiële lijst opgesteld. Ze kozen 88 sterrenbeelden. Nee 87. Nee 90. 88.
Maar ze een naam geven is slechts het halve werk.
De IAU trok ook de grenzen. Ze verdeelden de hele hemelbol in 88 verschillende delen. Er zijn geen gaten. Er zijn geen overlappingen. Elke ster, elke komeet, elk ver sterrenstelsel valt in een van deze gebieden.
hoe deden ze het?
Ze gebruikten een raster.
In het bijzonder gebruikte lijnen van rechte klimming en declinatielijnen. Beschouw deze als hemelse equivalenten van de lengte- en breedtegraad van de aarde. De rechte klimming loopt van oost naar west. De declinatie strekt zich uit van noord naar zuid. De grenzen van de sterrenbeelden volgen deze wiskundige lijnen.
Dit betekent dat de vorm van het sterrenbeeld niet altijd mooi is. Het zijn niet noodzakelijkerwijs de dieren of helden die we ons uit onze kindertijd herinneren. Sterrenbeelden werden geometrische zones. Dit is het stuk land in de lucht.
Waarom is dit belangrijk?
Want zonder deze grenzen zou de astronomie onwerkbaar zijn. Als we niet weten welke ‘buurt’ een sterrenstelsel is, kunnen we het niet catalogiseren. Als twee telescopen denken dat ze naar hetzelfde gebied kijken, maar feitelijk naar verschillende gebieden wijzen, kunnen ze hun waarnemingen niet coördineren.
88 sterrenbeelden zijn meer dan verhalen. Het zijn coördinaten. Zij zijn het archiefsysteem van het universum.
Een besluit van de Internationale Astronomische Unie uit 1922 zette de hemel op zijn plek. Het veranderde de chaotische nacht in een kaart. Een kaart met 88 regio’s. Een kaart met de naam en locatie van elk punt.
Jij kijkt omhoog. De sterren bewegen niet. De grenzen veranderen niet hetzelfde. De kaart bestaat nog steeds.
