Zondag was er een lancering vanaf Jiuquan.
De Long March 2F-raket maakte de atmosfeer schoon met aan boord Shenzhou-23 en zijn driekoppige bemanning. Ze zijn op weg naar Tiangong, het Chinese orbitale station. Dit is niet zomaar een periode van zes maanden. Eén astronaut zal een heel jaar blijven. Voor iedereen de eerste keer ooit.
Ook Hong Kong maakt zijn debuut. Lai Ka-ying is aan boord. Op 43-jarige leeftijd was ze ooit politieagent voordat ze haar badge inruilde voor een ruimtepak. Ze vliegt met Zhu Yangzhu en Zhang Zhiyuan. Beiden zijn 39. Beiden zijn rookies in zero-G.
Ze hebben werk te doen.
Levenswetenschappen, materialen, vloeistoffysica. De lijst is lang. Maar de echte focus is tijd. Een baan van twaalf maanden.
“Een jaar in een baan om de aarde brengt zowel hardware als een ander operationeel regime met zich mee.”
Dat ziet Richard de Grijs. Hij is astrofysicus aan de Macquarie University. Hij denkt dat dit de volgende logische stap is. Zes maanden was voorlopig genoeg. Het was de standaard. Missies van een jaar? Dat is het oefenterrein voor de maan. En misschien later Mars.
Waarom zo diep gaan?
Straling. Spierverspilling. Botten worden broos. Slaapverstoring. Psychische vermoeidheid. Het stapelt zich allemaal op als je twaalf maanden niet weg kunt.
De Grijs zegt dat de systemen er net zo toe doen als de mens. Luchtrecycling, waterbeheer. Kun jij een medisch noodgeval aan als de aarde zo ver weg is? China test die veerkracht nu. Stabiele operationele ervaring.
Het past in het grotere geheel. Beijing wil tegen 2030 mensen op het maanoppervlak. NASA racet ook met Artemis. Deze missie voedt die honger.
Het volgende is hardwarevernieuwing. Het Mengzhou-ruimtevaartuig. Een testvlucht gepland voor 2026Het zal de verouderende Shenzou-vloot vervangen. Het is ontworpen voor de reis naar het maanoppervlak.
Tegen 2035 wil China fase 1 van het International Lunar Research Station voltooid hebben. Ze houden het niet helemaal voor zichzelf. Een Pakistaanse astronaut voegt zich later dit jaar bij de bemanning. De eerste buitenlander.
Dertig jaar geleden zag het Chinese ruimtevaartprogramma er heel anders uit. Miljarden stroomden binnen. De Chang’e-4 landde in 2019 op de donkere kant van de maan. Een wereldprimeur. Twee jaar later raakte een rover Mars aan.
Nu verleggen ze de tijd. Eén astronaut blijft overeind. Iedereen wacht. Wie zal het zijn? Het ruimteagentschap wil er nog niets over zeggen.
Ze blijven maar ronddraaien.
