De grootste maan van Saturnus zou wel eens het ultieme benzinestation kunnen zijn. Voor diepe ruimte. Misschien zelfs om te leven.
Titan voelt vertrouwd aan, vreemd genoeg, en toch is het volkomen vreemd. Het heeft weer. Wolken. Regen. Meren die methaan opspatten in plaats van water. Het is verpakt in een dikke stikstofatmosfeer. Geen enkele andere maan heeft dit. Zelfs niet de broer of zus van de aarde in het buitenste systeem. Hij staat alleen met deze zware sfeerdeken.
Het maakt wetenschappers uit. De plaats is rijk aan organische chemie. Het is prebiotisch. De dingen die leven kunnen maken, of kunnen herinneren waar het leven mee begon. NASA stuurt Dragonfly er binnenkort heen, misschien in juli 2028, om rond te snuffelen.
Maar er is een zwaardere reden om daar naar boven te kijken. De mens wil gaan. Robert Zubrin noemde de manen van Saturnus de Perzische Golf van het zonnestelsel in zijn boek Entering Space. Hij had geen ongelijk wat betreft de rijkdom.
Een nieuwe, door NASA gesteunde studie geeft een cijfer aan dat idee. Het neemt de middelen van Titan serieus. Het team bracht in kaart wat er beschikbaar is en vroeg of het mensen daarbuiten in leven kon houden. Vergeleken met Mars of de maan? Titan wint op basis van de diepte van de grondstoffen. Het kost alleen een fortuin en een lange rit om er te komen.
Wie heeft het geschreven
Conor Nixon leidt de aanval. Hij is bij NASA Goddard. Hij werkte samen met Ye Lu van Worcester Polytechnic en Jennifer Ruliffson in Florida. Ze zetten hun werk online. Het wacht op Acta Astronautica.
De grote focus ligt op het in-situ gebruik van hulpbronnen. ISRU. Mooie praatjes voor ‘neem het niet mee van huis, maar maak het waar je bent’. Iedereen kijkt naar de maan. Iedereen kijkt naar Mars. Titan wordt vooral genegeerd omdat het ver weg is. Tot nu toe.
De krant stelt dat Titan meer kan zijn dan een tussenstop. Het zou een fabriek kunnen zijn. Een tankstation. Een toegangspoort tot de rest van de familie van Saturnus.
Denk er eens over na. Het oppervlak bevat overal koolwaterstoffen.
“Titan bruist van de koolwaterstoffen”, zei Nixon.
Wat noemen we hier olie en gas? Dat is Titans bloed. De lucht bestaat voor 5% uit methaan. Dat zijn LNG-dingen. Kookbrandstof op aarde. Op Titan hangt het in de lucht. Propaan. Butaan. Kerosine. Benzine.
Verbrand je ze? Zeker. Maak jij kunststoffen? Ook zeker. Synthetisch rubber. Oplosmiddelen. Farmaceutische producten. Voedseladditieven. Nixon merkt op dat we onze weg naar de beschaving letterlijk in 3D kunnen printen als we voldoende koolstofketens oogsten.
Niet alleen brandstof
Eerdere studies keken naar één ding: drijfgas. Geoffrey Landis liet zien dat we methaan vloeibaar konden maken en zuurstof uit waterijs konden halen. Maak rucolasap. Eenvoudig. Schoon. Efficiënt voor monsterretourmissies.
Het team van Nixon wierp een breder net uit. Ze keken naar permanente structuren. Tankstations die passerende schepen bedienen, niet alleen schepen die naar huis gaan. Misschien tank jij een shuttle bij die van Enceladus naar Mimas gaat. Misschien laadt u een tanker bij die op weg is naar Neptunus.
Stel je een station voor aan de oppervlakte. Er wordt niet alleen gas opgeslagen. Het slaat inkt op. Meststof. Grondstoffen voor printers die reserveonderdelen maken. Gebruiksvoorwerpen. Textiel. Een bezoeker meert niet alleen aan om tanks te vullen, maar ook om zijn voorraadkast aan te vullen.
Is het realistisch? Nee. Nog niet. Maar de wiskunde begint het toe te staan.
Water helpt. Veel. Het is 50% van de massa van Titan. Het meeste is rots in de kern. Maar water bestaat. Onder het oppervlak is het vloeibaar dankzij ammoniakzouten die ervoor zorgen dat het niet bevriest. Aan de oppervlakte? Stevig ijs. Oogst het. Drink het. Splits het voor waterstof. Combineer met lucht voor zuurstof.
De onderzoekers vergeleken Titan met Mars. Naar de maan. Naar asteroïden die zich dichtbij de aarde bevinden.
Oordeel: Titan is ver weg. Om de doorvoer efficiënt te maken, heb je nucleaire voortstuwing nodig. Het is moeilijk om daar te komen.
Maar het potentieel? Ongeëvenaard.
“Er is eenvoudigweg geen andere wereld zoals Titan”, benadrukt Nixon.
Enige maan met een dikke lucht. Het enige lichaam naast de aarde met koolwaterstoffen uit de atmosfeer en het oppervlak die wachten op opname.
De Saturnushub
Saturnus zou het centrum van alles kunnen worden. Niet alleen Titaan. Het hele systeem. De eigen atmosfeer van Saturnus bevat helium-3. Een zeldzame isotoop. Fusion-brandstof goud.
Voeg dat toe aan het water, de koolstofketens, de gassen. Het is opnieuw de Perzische Golf.
Het bouwen van een basis daar gaat niet over het planten van een vlag. Het gaat over het opbouwen van een industrie. Productiecapaciteiten die generaties lang in de menselijke behoeften voorzien. Kunststof huizen. Gegroeid voedsel. Lokale brandstof.
Het is een verre droom. De uitdagingen zijn groot. Nucleaire raketten, levensondersteuning in stikstofdoolhoven, extreme kou.
Maar het is er. Zittend in de schaduw van de ringen. Wachten.
