Hank Hill wygląda jak typowy tata z przedmieść. Nosi koszulę w kratę, martwi się propanem i brzmi, jakby jego radio było nastrojone na Teksas z lat 90. Ma sławę, fanów i okładki magazynów. Ale Hank nie potrzebuje pokoju socjalnego. Nie pije Evian. Nawet nie oddycha tlenem. Jest płasko. Dwuwymiarowy. Zbiór pikseli i atramentu na ekranie, zupełnie jak wcześniej Fred Flintstone czy Homer Simpson.
Ta różnica jest ważniejsza niż myślisz.
Animacja istnieje osobno od dziesięcioleci. Zabawa w sobotni poranek. Odpowiednia dla dzieci, które nie nauczyły się jeszcze czytać, lub dorosłych, którzy chcą odpocząć po długim dniu. Potem sytuacja się odwróciła. W ciągu ostatnich 15 lat cicha rewolucja zmieniła kształt wieczornej telewizji. Seriale takie jak Król wzgórza, Simpsonowie i Rodzina Greene’ów pokazują, że seriale animowane potrafią poruszać trudne tematy. Potrafią przekazać złożony humor bez bezpośredniego zwracania się do widza. Udowodnili, że kreskówki to nie tylko programy telewizyjne dla dzieci.
Jednak za tym pięknym światem 2D kryje się koszmar produkcji 3D.
Tworzenie odcinka King of the Hill to nie tylko rysowanie śmiesznych min. To wojna logistyczna. Pisarze, animatorzy, aktorzy głosowi i technicy muszą współpracować, aby zamienić surowy pomysł w coś, co będzie można obejrzeć we wtorkowy wieczór. To wymaga dużo wysiłku. Wymaga to pewnych umiejętności. Wymaga to również głębokiego zrozumienia, jak płaskie postacie wyglądają realistycznie.
Odrzuć zasłony. Spójrz na talent stojący za King of the Hill. Przyjrzyjmy się, jak powstają te przedstawienia. Ponieważ jeśli myślisz, że to tylko ktoś rysuje mężczyźnie wąsy, tracisz ogólny obraz.
Widok ogólny
Proces rozpoczyna się na długo przed narysowaniem poszczególnych klatek. Zaczyna się od koncepcji. Żarty. Sceny, które wydają się dziwne, ale są też powszechnie wiarygodne. W przypadku King of the Hill oznacza to zazwyczaj podjęcie czegoś przyziemnego (np. interakcję z sąsiadem, który ma odmienne zdanie na temat pielęgnacji trawnika) i wyciągnięcie tego do granic możliwości.
To miejsce ma miejsce w pokoju pisarzy. Panuje tu chaos. To jest wspólny wysiłek. To tutaj kształtuje się niepowtarzalny głos serialu. To nie tylko autorzy komedii. Są ekspertami od charakteru. Kiedy syn Hanka, Bobby, przyprowadza do domu nowego przyjaciela, który słucha mało znanego zespołu rockowego, dokładnie wiedzą, co powie Hank. Są świadomi optymistycznych ograniczeń Peggy. Wiedzą, kiedy wykazać się humorem, a kiedy pozwolić przemówić ciszy.
Proces pisania scenariusza jest podstawą. Bez mocnego scenariusza animacja to tylko ruch. Bez ruchu, który wydaje się celowy, scenariusz jest po prostu grą czytaną na głos. Na rozdrożach dzieją się cuda.
Od scenariusza do scenorysu
Po zatwierdzeniu scenariusza przechodzimy do tworzenia scenorysów. To jest rysunek wizualny. Animatorzy zamieniają opisy dialogów i akcji w szkice. Te scenorysy nie są ładne. Są praktyczne. Dbają o termin. Przepływ. Sposób, w jaki żart działa wizualnie.
W tradycyjnej akcji na żywo
Kręcenie serialu aktorskiego jest stosunkowo proste. Scenarzyści piszą scenariusz. Aktorzy wykonują to przed kamerami i widzami. Redakcja przetwarza materiał. Program jest emitowany. To dobrze naoliwiony mechanizm.
Animacja to zupełnie inna sprawa. To skomplikowane. Pracochłonne. Stworzenie jednego odcinka wymaga kilkudziesięciu osób i setek godzin pracy.
W tradycyjnej animacji, która wciąż jest standardem branżowym, każda klatka jest rysowana ręcznie. Półgodzinny odcinek zawiera około 30 000 pojedynczych zdjęć. To 20 minut prawdziwego materiału. Każdy element musi istnieć.
Proces trwa zwykle dziewięć miesięcy. Istnieje osiem głównych etapów.
- Pisanie scenariusza
- Czytanie scenariusza przy stole
- Nagraj i edytuj ścieżkę audio
- Utwórz scenorys
- Tworzenie animatica
- Tworzenie kluczy kolorów
- Edycja kolorów
- Efekty dźwiękowe i dodawanie muzyki
Zacznijmy od podstaw. Ze scenariusza.
Pisanie scenariusza
Wszystko zaczyna się od słów. Podobnie jak akcja na żywo, serial animowany również potrzebuje historii. Ale stawka wydaje się inna, gdy wiesz, że każda linia ostatecznie zamieni się w 30 000 rysunków.
Pisarze nie tylko zrzucają dialogi na stronę. Myślą obrazami. Myślą ruchem. Żart, który sprawdzi się w tekście, może się nie udać, jeśli postać będzie musiała utrzymać pozę przez dziesięć klatek. Czas jest wszystkim.
Scenariusz nadaje tempo. On wyznacza rytm. Bez solidnego scenariusza animatorzy nie mają co rysować. Historia powinna być zabawna. Śmieszny. Zrozumiały.
Ten etap składa się wyłącznie z tekstu. Nie ma jeszcze zdjęć. Tylko plan.
Cykl pracy nad każdym sezonem rozpoczyna się w ten sam sposób. Na korytarzu scenarzyści wpadają na szalone pomysły, aż chaos zamienia się w łatwą do opanowania listę wątków. Następnie producent rozdziela zadania. Po ukończeniu przez autora wersji roboczej grupa zbiera się ponownie. Rozbierają tekst. Szukają luk. Generuj nowe dowcipy, aby wypełnić luki.
Animacja całkowicie zmieniła grę. Scenarzyści seriali aktorskich muszą wziąć pod uwagę zmiany scenografii, pozwolenia dotyczące konkretnej lokalizacji i ograniczenia budżetowe. Producent wykonawczy serialu Dave Krinsky zauważa, że nie ma to tutaj znaczenia. Nie jest wymagana żadna fizyczna przestrzeń. W jednym odcinku może pojawić się 50 różnych lokacji, w zależności od wymagań fabuły. Jedynym ograniczeniem jest Twoja wyobraźnia. Jeśli uda ci się umieścić to na ekranie, znajdzie to odzwierciedlenie w skrypcie.
Ta swoboda pozwala na poziom absurdu, któremu nie może się równać żaden występ na żywo. Krinsky zauważył, że animacja tworzy pewien dystans emocjonalny. Ta luka pozwala pisarzom przesuwać granice. Pokazują więcej, niż jakikolwiek inny program ma odwagę pokazać. Historia zaparcia Hanka Hilla jest doskonałym przykładem. To nieprzyjemne i obrzydliwe, ale nie ma w tym nic złego, bo to kreskówka. Jak powiedział Krinsky, anime może pokazać wiele nagich tyłków i nie spowodować zwolnienia. NYPD Blue mógł zostać uznany za odważny, ale animacja poszła jeszcze dalej.
Jednak jest problem. Opinia jest zepsuta.
„[Animacja] potrzebuje trochę czasu, aby rozbudzić entuzjazm, ale w telewizji na żywo słychać śmiech publiczności i natychmiast otrzymujesz informację zwrotną.”
Jeśli publiczność w studiu od razu nie zacznie na ciebie krzyczeć, pisarz musi zdać się na swój instynkt. Ufają swojemu instynktowi. Oznacza to przepisanie. Wiele razy. Scenariusz przechodzi kilka poprawek, zanim zostanie przekazany aktorom głosowym.
Czytanie z tabeli
Stół do czytania: miejsce, w którym scenariusz spotyka się z dźwiękiem
Kiedy scenariusz jest już w wersji ostatecznej, wszyscy odkładają ołówki i udają się do sali konferencyjnej, aby usiąść przy stole do czytania. Dotyczy to nie tylko aktorów głosowych. Zbiera się cała ekipa scenarzystów, producentów i wszystkich, którzy nie toną w terminach. Siedzą przy długim stole, wypowiadają kwestie i odgrywają sceny, używając wyłącznie głosu i wyobraźni.
Dlaczego jest to konieczne? Ponieważ czytanie tego na papierze wydaje się inne niż mówienie tego na głos.
Dla pisarzy ważne jest, aby wiedzieć, czy dowcipy się sprawdzą. Rozglądają się. Słychać ciszę, która następuje po puenty, która miała być zabawna. W serialu takim jak King of Queens, w którym humor często opiera się na subtelnych, niezręcznych milczeniach, a nie na komedii fizycznej, wyczucie czasu ma kluczowe znaczenie. Linia, która wygląda idealnie na białym ekranie, może się rozpaść, gdy zostanie wygłoszona przez zmęczonego aktora głosowego. Producenci robią notatki. Zauważają momenty, które działają. Wskazują te, które wymagają poprawy.
Następnie grupa zbiera się razem. Jest to wspólna sesja mająca na celu skorygowanie niedociągnięć. Niektóre linie zostały wycięte. Inne zostały przepisane, aby brzmiały bardziej naturalnie. Scenariusz trafia do pokoju scenarzystów, jest dopracowywany, a następnie wysyłany do studia nagraniowego.
Nagrywanie i edytowanie ścieżki dźwiękowej
Aktorzy głosowi wchodzą do kabiny. Zwykle zostają sami w pokoju. Tylko oni, mikrofon i scenariusz, który był już zmieniany dziesiątki razy. Reżyser nimi kieruje. Biorą za ujęciem. Próbują różnych intonacji. Szukają pewnego tonu środkowo-zachodniej pokory, który powinien definiować serial.
Nie chodzi tylko o uderzanie właściwych nut. Wszystko zależy od wykonania.
Po przechwyceniu dźwięków w grę wchodzą edytory dźwięku. Sprzątają ścieżki. Eliminują oddychanie, klikanie i błędy. Dodają warstwy dźwięków. Dodawane są dźwięki tła, takie jak szum sklepu spożywczego lub wiatr wiejący przez wzgórza Teksasu. Rezultatem jest gotowa ścieżka dźwiękowa, która sprawia wrażenie żywej, mimo że była nagrywana przez kilka tygodni w izolowanych kabinach.
Po zatwierdzeniu scenariusza do kabiny nagraniowej wszedł głos. Każdy aktor został nagrany w kontrolowanym środowisku studyjnym, ponieważ poziom hałasu w tle musiał pozostać naturalny. Logistyka różni się w zależności od producenta. Niektóre studia całkowicie oddzielają proces lektora, nagrywając każdą linijkę z kilkoma opcjami intonacji do późniejszego wyboru. Inni nagrywają całą obsadę w jednym pomieszczeniu, aby zachować naturalną chemię i synchronizację, naśladując złoty wiek radia.
Obecność na pierwszym spotkaniu jest opcjonalna. Aktorzy często zostają wykluczeni z innych projektów lub w ogóle nie mogą wziąć w nich udziału. Jeżeli ktoś jest nieobecny, jego uwagi zostaną zapisane później. Te nowe utwory są dodawane do ostatecznego miksu bez zakłócania przepływu.
Zaraz po nagraniu dialogu rozpoczyna się postprodukcja. To napięty harmonogram.
„Edytowanie partytury zajęło około dwóch tygodni” – mówi współproducent King of the Hill, Kenny Micca. “Zbieramy nagrane fragmenty aktorów, wybieramy alternatywne ujęcia i skracamy je do docelowej długości 19 minut i 30 sekund. Montujemy spektakle zgodnie z wymaganiami scenarzystów i producentów i wysyłamy je do studia animacji Film Roman.”
Celem jest dokładność. Redakcja musi być zgodna z wizją autora i bezwzględnie trzymać się terminów. Po dopracowaniu i zatwierdzeniu materiał trafia do studia animacji. W przypadku King of the Hill oznaczało to przesłanie głównej ścieżki głosowej do Film Roman.
Storyboardy i grafika
Magia animacji nie zaczyna się od farmy renderującej. Zaczyna się od papieru.
Storyboard (storyboard) to miejsce, w którym pomysły stają się obrazami. To ramy strukturalne odcinka, seria stron, na których reżyser definiuje przepływ wizualny. Masz ograniczoną przestrzeń na swobodne szkicowanie akcji, pod którą znajdują się linie postaci i instrukcje dotyczące kamery. Na papierze wyglądają nudno. Ale jak podkreśla Mika, są one krytyczne.
W przypadku animacji telewizyjnej plansze te muszą być bardzo szczegółowe. Oni dyktują kąty kamery. Ustalili termin. Determinują grę bohaterów. Reżyser zaczyna je rysować zaraz po ukazaniu się ostatecznego scenariusza. Ale prawdziwe renderowanie ma miejsce, gdy nadejdzie ścieżka audio. Dźwięk wpływa na animację bardziej, niż ludzie zdają sobie sprawę.
Gdy tylko producenci dadzą zgodę na surowe wersje stortboardów, do akcji wkraczają czołowi animatorzy. Nie animują wszystkiego. Zamiast tego rysują kluczowe klatki (kluczowe rysunki) – kluczowe punkty każdego ujęcia. Projektują także wszystkie niezbędne tła. Wnętrza. Sceny uliczne. Świat, w którym żyją bohaterowie.
Aby wszyscy byli na bieżąco, animatorzy korzystają z arkuszy modeli postaci. Są to kolekcje referencyjne, które pokazują dokładnie, jak wygląda każda postać. Wymiary ciała. Rozmiar względny w porównaniu do innych. Różne pozy pod różnymi kątami. Bez tego przewodnika jeden artysta mógłby narysować postać o wzroście 6 stóp, a drugi o wzroście 5 stóp i 2 cali. Postać na ekranie będzie zniekształcona. Karta postaci zatrzymuje ten chaos.
Przenośnik animacyjny i koloryzujący
Zatwierdzone regały przechodzą do kolejnego etapu: animatic.
Nazywa się to również testem ołówkowym i stanowi wstępny szkic produktu końcowego. Animatorzy fotografują kluczowe klatki, aby stworzyć poruszającą się stocznię. Jest drżący. Postacie nie poruszają się płynnie. Usta rzadko pasują do ścieżki dźwiękowej. Ale to działa. Producenci używają go do testowania czasu i płynności komedii. To ostatnia szansa, aby radykalnie zmienić kierunek historii. Odtąd większe zmiany będą kosztowne i powolne.
Następnie rozpoczyna się outsourcing.
Amerykańscy producenci wysyłają kluczowe klatki do koreańskich studiów animacji. Powód jest prosty: ekonomia. Koreański przemysł oferuje niskie koszty operacyjne i dostęp do ogromnej puli wysoko wykwalifikowanych artystów.
W Korei pierwszym zadaniem jest animacja pośrednia (pośrednia).
Weźmy przykład Hanka Hilla przerzucającego hamburgera. Amerykański zespół przedstawia kluczowe plany. Ramka pierwsza: łopatka pod hamburgerem. Klatka druga: ręka uniesiona, hamburger w powietrzu. Ramka trzecia: hamburger znów na grillu. Koreańscy animatorzy wypełniają każdą klatkę pomiędzy tymi punktami. Tworzy to płynny ruch, który widzimy na ekranie.
Następnie następuje konturowanie i kolorowanie (tusz i farba).
Animatorzy rysują każdą klatkę na przezroczystych panelach z acetatu, a następnie je malują. Technologia komputerowa zmienia ten proces. Coraz więcej programów jest obecnie digitalizowanych, ale zasada pozostaje ta sama. Po zatwierdzeniu kolorów wszystkie przezroczyste warstwy są nakładane na obraz tła i fotografowane. Rezultatem jest jedna klatka finałowego pokazu. Wywołany film wraca do USA. Ten etap nazywa się korektą koloru (kolorem).
Montaż i iluzja ciągłości
Spektakl nie jest jeszcze gotowy.
Błędy zdarzają się nawet wtedy, gdy farba jest gotowa. Albo producenci po prostu nie lubią żartów. Ponowne sesje są drogie. Dlatego redaktorzy wykażą się kreatywnością.
„Dzięki kreatywnemu edytowaniu możemy wprowadzić wiele zmian” – mówi Mika. Ponownie wykorzystują animację. Spraw, aby postacie wypowiadały nowe kwestie, korzystając ze starego materiału. Kradną materiał z innych odcinków. Składają całe sceny z części różnych seriali. Nie da się tego zrobić z żywymi aktorami. Aktorzy mają harmonogram. Szafa. Błędy w ciągłości fabuły.
Dlatego bohaterowie kreskówek noszą te same ubrania tydzień po tygodniu.
Spójność jest narzędziem. Umożliwia redaktorom swobodne wypożyczanie animacji. Jeśli koszula postaci jest zawsze czerwona, możesz wyciąć kawałek z sezonu 1 i wkleić go do sezonu 5. To działa. Oszczędza pieniądze. Dzięki temu przedstawienie jest w ruchu.
Po „zablokowaniu” obrazu pałeczka została przekazana ekipie dźwiękowej. Ich zadaniem jest usuwanie szumów z warstw ścieżki dźwiękowej i dźwięku przestrzennego, które kształtują wrażenia widza. Efekty dźwiękowe to coś więcej niż tylko dekoracja. To oni nadawali ton.
W przypadku Simpsonów sposób narracji zmierza ku absurdowi.
King of the Hill dąży do realizmu.
Mika zauważył tę różnicę. The Simpsons używa przesadnych kreskówkowych głosów, aby dopasować je do swojego stylu wizualnego. King of the Hill stawia na realizm. Usłyszysz dźwięki w tle, które ożywią historię. Ptaki śpiewają. Pies szczeka. Kosiarka pracuje. To stwarza poczucie życia.
Muzyka działa w tym samym trybie. Tworzy emocjonalną wagę sceny. W „King of the Hill” gitary akustyczne często oddają nastrój. Zespół nie boi się jednak sięgać po pełne aranżacje orkiestrowe, gdy historia tego wymaga.
Następnie rozpoczyna się mieszanie. Tutaj osiąga się jasność. Inżynier tak równoważy poziomy, aby dźwięk nie zagłuszył akompaniamentu muzycznego. Zapobiega nienaturalnie głośnym efektom dźwiękowym. Celem jest bycie niewidzialnym. Widz powinien poczuć ton, a nie zauważyć mechanizm.
Po dziewięciu miesiącach produkcji odcinek został ukończony. Firma produkcyjna wysyła do Internetu taśmę-matkę w wysokiej rozdzielczości. Stamtąd jest przesyłany za pośrednictwem kabli, satelitów i fal radiowych. Gdy oglądasz inne odcinki, nowe są już w przygotowaniu. Niektóre są na wczesnym etapie nagrań. Inni czekają na ostateczną próbę dźwięku. Roślina nigdy się nie zatrzymuje.
Powiązane artykuły
- Jak działa animacja internetowa
- Jak działa telewizja
- Jak działa grafika 3D
- Jak działa projektor filmowy?
- Jak działa film?
- Jak działa formatowanie wideo
Dodatkowe linki
- Oficjalna strona internetowa „King of the Hill”
- Kino „Rzym”
- Magazyn animacji
- Efekt Phi
- Magazyn animacji
