Kiedy myślisz o bitumie, prawdopodobnie wyobrażasz sobie coś lepkiego, co przylega do twoich butów po letnim spacerze. Ale w skorupie ziemskiej ukryty jest bardziej solidny i starożytny „krewny”. Nazywa się to pirobitumenem. To nie tylko ciekawy obiekt dla geologów. Jest to kluczowy czynnik w zrozumieniu pochodzenia ropy łupkowej i paliw kopalnych.
Różnica pomiędzy tymi dwiema substancjami jest oczywista. Bitum topi się. Jest płynny. Pyrobitumen nie robi ani jednego, ani drugiego. To jest solidne. Nie topi się. Nierozpuszczalny w zwykłych rozpuszczalnikach. Ale kiedy zastosujesz wystarczającą ilość ciepła, dzieje się coś dziwnego. Przemienia się. Jest przekształcany lub przekształcany w ciekłe i gazowe związki węglowodorów naftowych. Zasadniczo jest to jak uśpiony silnik czekający na odpowiednią iskrę.
Typy asfaltowe i nieasfaltowe
Nie wszystkie pirobitumens są sobie równe. Można je podzielić na dwa różne obozy: asfaltowe i nieasfaltowe. To rozróżnienie jest ważne, ponieważ ich pochodzenie i zachowanie są bardzo różne.
Pirobitumeny asfaltowe pochodzą z ropy naftowej. Są stosunkowo twarde. Ciężar właściwy jest mniejszy niż 1,25. Oznacza to, że są gęstsze od wody, ale nie znacząco. Nawet po podgrzaniu nie topią się i nie tworzą kałuż. Zamiast tego rozszerzają się. Następnie ulegają rozkładowi.
Substancje te są ważnymi składnikami ropy łupkowej. Jeśli szukasz miejsca do wiercenia ropy niekonwencjonalnej, to dobrze trafiłeś. Do tej kategorii należy kilka typów specjalnych.
Jednym z takich materiałów jest elateryt, często nazywany kauczukiem mineralnym. Występuje w kopalniach ołowiu w Derbyshire w Anglii. Jest sprężysty. Wurcilitis jest inny. Jest również odporny i występuje w północno-wschodnim Utah. Albertyt występuje w regionie Albertytów w Nowym Brunszwiku w Kanadzie. Imsonit jest lekko topliwy i pochodzi z Imson Valley w Oklahomie.
Historia pochodzenia roślin
Druga strona historii dotyczy pirobitumenów nieasfaltowych. Nie pochodzą z ropy naftowej. Pochodzą z materiału roślinnego. Należą do nich torf, węgiel brunatny, węgiel kamienny i antracyt. Łupki brunatne i łupki węglowe również należą do tej kategorii.
To rozróżnienie nie ma jedynie charakteru akademickiego. Wskazuje, skąd pochodzi energia. Jednym ze sposobów jest morze i starożytność. Drugi jest naziemny i wegetatywny. Obie ścieżki wytwarzają złożone węglowodory stałe.
Dlaczego to rozróżnienie jest ważne
Zrozumienie tej różnicy może pomóc w mapowaniu zasobów podziemnych. To wyjaśnia, dlaczego niektóre złoża łupków uwalniają ropę po podgrzaniu, a inne nie. Trwa wyjaśnianie składu różnych złóż węgla.
Co ważne, pirobitumen można po podgrzaniu przekształcić w ciekłe lub gazowe związki węglowodorów naftowych. Oznacza to, że energia potencjalna zawarta jest w strukturze stałej. Trzeba tylko wiedzieć, jak to uwolnić.
Pirobitumen po podgrzaniu wytwarza lub przekształca się w podobną do bitumu ciekłą lub gazową frakcję ropy naftowej.
Proces ten nie następuje natychmiast. Wymagane są pewne warunki. Wymagane jest ogrzewanie. Ale kiedy proces się rozpoczyna, ciało stałe zamienia się w ciecz. Zakumulowany potencjał Ziemi przekształcany jest w nadające się do wykorzystania paliwo.
Miejsca występowania tych substancji są tak różnorodne, jak ich właściwości. Od kopalni Derbyshire po doliny Oklahomy. Od łupków kanadyjskich po skały Utah.
