De financiële ondergang trof Marilyn Monroe in 1949-1950. De productie van Love Happy was al afgerond, maar kwam pas in het voorjaar in de bioscoop. Ze had geen acteeroptredens. Modelleringsmogelijkheden verdwenen. Ze was blut.
Wanhoop zorgt ervoor dat mensen dingen doen waar ze normaal niet aan zouden denken. Marilyn stemde ermee in om te poseren voor naaktfotograaf Tom Kelley. Er was maar één voorwaarde: zijn vrouw Natalie moest in de kamer zijn. Kelley had het eerder gevraagd. Ze zei nee. Nou, het antwoord was ja.
De bijeenkomst vond plaats op 27 mei 1949. Ze ondertekende het vrijgaveformulier “Mona Monroe.” Een dunne sluier. Een halfslachtige poging om haar identiteit voor de wereld te verbergen.
Kelley produceerde 24 transparanten. Er ontstonden die dag twee basisposities. Eén toonde haar liggend op rood fluweel, volledig lichaamsprofiel. De ander legde haar vast terwijl ze zat, met het hoofd naar achteren en de benen onder hem.
In tegenstelling tot wat de meeste mensen denken, kwam de Red Velvet-opname op de eerste plaats. Het heette “De Nieuwe Rimpel”. Het werd de originele kalenderafbeelding. Een andere pose, ‘Golden Dreams’, kreeg pas grip toen het publiek besefte wie er op het rode doek lag.
“Golden Dreams” werd een werkpaard. Het verscheen in kalenders. Pak kaarten. Sleutelhanger. Onderzetters. Drinkglazen. Eén ondernemer maakte zelfs een rubberen driedimensionale versie die bewoog als aan de hendel werd gedraaid. Eng? Misschien. Effectief? Onbetwist.
In december 1953 lanceerde “Golden Dreams” het premièrenummer van het tijdschrift Playboy. Het was er gewoon niet in te zien. Het heeft het tot stand gebracht.
Voor al deze bekendheid ontving Marilyn $ 50. Slechts vijftig dollar voor de beelden die haar vroege iconografie zouden bepalen. Kelley deed het niet veel beter toen hij de rechten aan de Western Lithograph Company verkocht. Hij kreeg een schijntje. Maar fabrikanten en promotors? Ze werden rijk. Bootlegversies overspoelden de markt.
De initiële verkoop steeg halverwege de jaren vijftig tot acht miljoen exemplaren. Miljoenen meer in illegale kopieën. De vraag was onverzadigbaar. Sommige ongebruikte transparanten van Kelley verdwenen begin jaren vijftig uit zijn studio. Gestolen? Kwijt? Wie weet.
Dit financiële resultaat dwong haar de hand. Maar het vormde ook de weg voor haar volgende zet. Ze ontmoette Johnny Hyde. Hollywood-machtsspeler. Hij wierp haar in de Asphalt Jungle.
Haar carrière stond op het punt te veranderen. Maar eerst moest ze de nacht overleven.


















